จุดยึดที่หายไป

ยืนยันส่วนย่อย#

ส่วนหลัง # คือส่วนย่อย เช่น #installation ใน /docs/setup#installation สำหรับลิงก์ส่วนเนื้อหาทั่วไป ควรตรงกับ ID ขององค์ประกอบบนหน้าปลายทาง หน้าอาจตอบกลับ HTTP 200 แต่ยังไม่มีจุดยึดได้

เปิด URL เต็ม รอปลายทางโหลด และตรวจว่าไปถึงส่วนที่ตั้งใจไว้หรือไม่ เปรียบเทียบส่วนย่อยกับ ID จริง ไม่ใช่หัวข้อที่แสดง ตัวพิมพ์ใหญ่เล็กและอักขระที่เข้ารหัสอาจมีผล

1. อ่าน URL เต็ม รวม #fragment
2. เปิดในแท็บเบราว์เซอร์
3. หาหัวข้อหรือองค์ประกอบที่ลิงก์อ้างอิงสัญญาไว้
4. ตรวจ ID ในตัวแก้ไขหรือเครื่องมือตรวจของเบราว์เซอร์
5. เปรียบเทียบ ID นั้นกับส่วนย่อย

แก้ไข#

หากส่วนเนื้อหามี ID ที่คงที่ ให้อัปเดตลิงก์ต้นทางให้ตรง หากบทความอื่นยังใช้ส่วนย่อยเก่า ให้พิจารณาเก็บ ID นั้นไว้ในตำแหน่งที่ตั้งใจไว้แทนการทำให้ลิงก์อ้างอิงเดิมเสีย

เผยแพร่การเปลี่ยนแปลงและทดสอบลิงก์เต็มจากหน้าต้นทาง การลบส่วนย่อยทำให้ไปถึงหน้า แต่ไม่รักษาคำสัญญาที่จะพาผู้อ่านไปยังส่วนเนื้อหาโดยตรง

เนื้อหาแบบไดนามิก#

บางเว็บไซต์สร้าง ID หลัง JavaScript ทำงานหรือหลังผู้ใช้ขยายเนื้อหา การตรวจทั้งเว็บไซต์ตรวจ HTML ที่ดึงมา ซึ่งอาจต่างจากหน้าที่แสดงผลแล้ว สแกนหน้าปัจจุบันตรวจ ID ที่มีอยู่ในแท็บใช้งานได้

โหลดเนื้อหาที่เกี่ยวข้องและทดสอบในแท็บใหม่ก่อนเปลี่ยนลิงก์ที่ใช้งานได้ หากใช้ได้หลังการโต้ตอบพิเศษเท่านั้น ให้ตรวจว่าผู้เยี่ยมชมใหม่ทำการโต้ตอบนั้นได้หรือไม่ และหน้าต้นทางต้องมีคำแนะนำชัดเจนขึ้นหรือไม่

แยกลิงก์แบบไม่มีปลายทางจากลิงก์ส่วนเนื้อหา#

ลิงก์ว่าง # เพียงตัวเดียว หรือที่อยู่ javascript: อาจเป็นลิงก์ที่เว้นไว้สำหรับอินเทอร์เฟซ ไม่ใช่ส่วนเนื้อหาที่หายไป เปิด “ตรวจลิงก์แบบไม่มีปลายทาง” ในการตั้งค่าเพื่อแสดงแยกกัน

สำหรับการนำทาง ใช้ปลายทางหรือส่วนย่อยที่มีความหมาย สำหรับการกระทำในอินเทอร์เฟซ ให้ทบทวนพฤติกรรมที่ตั้งใจไว้ แทนการถือว่าปุ่มควบคุมเป็นหน้า HTTP ที่หายไป

ยืนยันลิงก์อ้างอิงที่เกี่ยวข้อง#

หลังเปลี่ยนชื่อหัวข้อ ให้หาหน้าอื่นที่ชี้ไปส่วนย่อยเก่า ข้อมูลต้นทางทั้งเว็บไซต์ช่วยระบุลิงก์อ้างอิงที่พบภายในการรวบรวมข้อมูล

ตรวจอีกครั้งหลังเผยแพร่ รายงานเดิมยังเป็นสแนปช็อต การเปิดใหม่ไม่ได้ยืนยันว่าจุดยึดมีอยู่ในตอนนี้